به بهانه درگذشت دکتر سرفراز معمار بزرگ بیشاپور :

این مطلب در آذر ماه 1390 نوشته شده و اینک یک بار دیگر به نتاسبت در گذشت دکتر علی اکبر سرفراز باز نشر می گردد ::

مثل همیشه گرم و صمیمی بود با حسی پدرانه اما این بار صدایش می لرزید . تا خودم را معرفی کردم صدایش بیشتر به لرزه افتاد باور کنید می شد بغض و گریه را در صدای پدرانه اش به خوبی احساس کرد . دکتر سرفراز را می گویم پدر باستان شناسی ایران زمین . هیچگاه او را اینچنین آشفته و منقلب نیافته بودم بغضی غریب در گلویش پیچیده بود و می گفت ... پولادی چه بر سر نقش بهرام آوردند . می گفت از سه روز پیش که خبر را فهمیده حال و روز خوشی ندارد و نتوانسته از خانه هم خارج شودحتی نای راه رفتن هم ندارد

می گفت : شما نمی دانید که ما با دست خالی و با بیل و کلنگ چگونه مسیر رودخانه را از کنار این نقش ها تغییر دادیم .... چقدر خون دل خوردیم ... چقدر سختی ها کشیدیم ... با بی پولی ها کنار امدیم و با دست خالی و با همت کارگران محلی یازده سال کار کردیم تا معبد آناهیتا را زنده کنیم .

در حالیکه تن صدایش را با وجود کهولت سن بالا برده بود از دست مسئولین میراث فرهنگی به شدت ناراحت بود . می گفت در این دوره که همه ی امکانات وتکنولوژی در اختیار آقایان است چرا باید بگذارند چنین حادثه تلخی برای این منحصر به فردترین نقش برجسته ساسانی بیفتد .

تحت تاثیر حس دلسوزانه دکتر سرفراز وقتی به خود آمدم که چشمانم پر آب شده بود وچیزی نمانده بود که گونه هایم خیس شود .

از این استاد بزرگ که حق بزرگی بر گردن تاریخ و هویت شهر ما دارد خداحافظی نمودم در حالیکه همچنان در اندیشه بودم که چقدر ما وارثان ناسپاسی هستیم که در عصر مدرن و تکنولوژی نتوانسته ایم نمادهای هویت ملی خویش را حفظ نماییم . نمیدانم یا شاید اصلا نمی خواهیم حفظ نماییم.

شکستن گرز بهرام در تنگ چوگان نه فقط شکستن بخشی از یک نقش برجسته یا یک تکه سنگ ساده است بلکه شکستن غرور ملتی است که هویت خویش را گم کرده است و نشان از اوج بی فرهنگی جماعتی است که در تاریکی جهالت آمیز قرون وسطایی خود فرو رفته اند.